Posłużymy się tzw. termometrem gazowym. Na rysunku pokazano tylko te części przyrządu, które potrzebne są do wykonania doświadczenia. Przyrząd działa na zasadzie manometru rtęciowego. Na początku, gdy zawór Z jest otwarty, powietrze znajdujące się pod nim wypełnia część rurki o długości l. Ciśnienia w obu ramionach są jednakowe i wynoszą h. Po szczelnym zamknięciu zaworu Z, masa gazu, która tam została zamknięta, nie zmieni się podczas całego doświadczenia. Przesuwając prawe ramię przyrządu do góry lub w dół, uzyskujemy zmianę objętości i ciśnienia gazu.Należy dbać, aby cale doświadczenie przebiegało w jednakowej temperaturze. Wyniki zapisujemy w tabeli. Przekrój rurki jest wszędzie jednakowy, oznaczmy go literą S i potraktujmy jako znany parametr. W takim przypadku dla słupka powietrza o długości np. l=0,3 m objętość wyniesie V= l S = 0,3 m- S. Spostrzeżenie to jest istotne, gdyż pozwala sformułować ogólny związek między objętością i ciśnieniem. Widzimy, że gdy masa gazu nie ulega zmianie, to iloczyn ciśnienia i objętości jest stały. Ponieważ przemianę gazu wykonaliśmy w stałej temperaturze, nazywamy ją izotermiczną. W izotermicznej przemianie stałej masy gazu ciśnienie jest odwrotnie proporcjonalne do objętości.