Odważnik puszczony swobodnie przy powierzchni Ziemi zaczyna spadać ruchem jednostajnie przyspieszonym. Zmienia stan ruchu, bo działa nań siła. Gdy ten sam odważnik zawiesimy na sprężynie, podtrzymując go od dołu, aby nie nabierał prędkości, zacznie się ona stopniowo wydłużać, aż wreszcie znieruchomieje i pozostanie w spoczynku, choć przestaniemy go podtrzymywać. Jeśli jakieś ciało pozostaje w spoczynku względem otoczenia, to oznacza, że siły działające na to ciało ze strony otoczenia równoważą się; innymi słowy ich wypadkowa jest równa zero. Siłą, która równoważy siłę ciężkości Q odważnika, jest siła sprężystości Fos' z jaką sprężyna (S) działa na niego (O).* Siła sprężystości jest siłą bierną, pojawia się tylko wtedy, gdy na sprężynę działa inna siła. Nie działa ona dopóki sprężyna ma swoją naturalną długość, a narasta wraz z odkształceniem sprężyny dopóty, dopóki nie zrównoważy innych sił, działających na zawieszone na jej końcu ciało (rys. 8.8). Jeśli odważnik byłby większy, to sprężyna musiałaby się bardziej wydłużyć; jeśli byłby mniejszy, to osiągnąłby stan spoczynku przy mniejszym wydłużeniu sprężyny. Siła sprężystości jest skutkiem sił przyciągania i odpychania, działających między atomami ciał stałych, które przeciwstawiają się zarówno nadmiernemu zbliżaniu atomów, jak i ich oddalaniu się od siebie. Siła działająca na odważnik zawieszony na nitce lub lince jest także siłą sprężystości, lecz wydłużenie nitki czy linki jest zbyt małe, abyśmy zauważali je gołym okiem. Siłę tę najczęściej nazywa się silą napięcia.