Fizyk holenderski; od 1878 prof. uniw. w Lejdzie; od 1923 dyr. Inst. Teylera w Haarlemie; od 1925 czł. PAU; autor fundamentalnych prac z fizyki teoret., w których dążył do połączenia w jedną całość zjawisk elektromagnet. i opt.; analizował niezmienniczość równań Maxwella ( Lorentza przekształcenia), 1895 sformułował teorię elektronową (wyjaśniającą m.in. zjawisko dyspersji i przewodnictwa elektr.), podał wzór (niezależnie od G.F. Fitzgeralda) na skrócenie ciała sztywnego w ruchu (Lorentza Fitzgeralda kontrakcja); 1896 wyjaśnił wpływ pola magnet. na promieniowanie światła (zjawisko Zeemana), za co 1902 (wraz z P. Zeemanem) otrzymał Nagrodę Nobla.