Angielski fizyk, astronom i matematyk; 1669 1701 prof. uniw. w Cambridge; od 1672 czł. Tow. Król. w Londynie, od 1703 jego prezes, od 1699 czł. franc. Akad. Nauk; od 1699 dyr. mennicy król.; 1705 otrzymał szlachectwo. Prace Newtona dotyczyły prawie wszystkich działów fizyki. W najważniejszym dziele, Philosophiae naturalis principia mathematica (1687), rozwinął naukę o przestrzeni, czasie, masach i siłach, podając ogólny schemat rozwiązywania konkretnych problemów mechaniki, fizyki i astronomii; sformułował 3 prawa dynamiki ( Newtona zasady dynamiki) oraz prawo powszechnego ciążenia ( Newtona prawo powszechnego ciążenia); na ich podstawie oprac. m.in. teorię ruchu planet, uzasadnił 3 prawa Keplera, wyjaśnił zjawisko precesji oraz zjawisko przypływu i odpływu. Prace Newtona w zakresie optyki (Optics 1704) dotyczyły m.in. zasad optyki geom., dyspersji światła, jego interferencji ( Newtona pierścienie); 1672 wysunął koncepcję korpuskularnej budowy światła. Opublikowaną 1701 pracę Newtona o skali stopni ciepła i zimna często uważa się za początek nauki o cieple. W dziedzinie matematyki Newton, wraz z G.W. Leibnizem, jest współodkrywcą rachunku różniczkowego i całkowego; 1669 przedstawił metodę numerycznego rozwiązywania równań, podał klasyfikację krzywych 3 stopnia na 72 rodzaje. Poglądy filozoficzne Newtona stały się podstawą mechanicyzmu.