Francuski matematyk, fizyk, filozof i pisarz; obrońca jansenizmu, swoją krytykę moralności jezuickiej zawarł w Prowincjałkach (1656 57, wyd. pol. 1921); przyjmując kartezjanizm , wystąpił jednak z krytyką jego racjonalizmu ; w stosunku do nauki i poznawczych zdolności ludzkiego rozumu przyjmował sceptycyzm; w porządku moralnym i rel. głosił wyższość tzw. serca, czyli poznania uczuciowego i intuicyjnego ( fideizm); sformułował słynny zakład Pascala, wg którego należy żyć tak, jakby Bóg istniał, choćby nie miało się co do tego pewności; podkreślał nieskończenie małą wartość dóbr materialnych; rozważał wewn. przeciwieństwo ducha i ciała w człowieku; efektem wzmożonego zainteresowania Pascala religią są Myśli (1670, wyd. pol. 1921), stanowiące zbiór notatek do zamierzonej apologii chrześcijaństwa; pol. wybór Rozprawy i listy (1962). Pascal sformułował zasadę indukcji mat. oraz część podstaw rachunku prawdopodobieństwa; 1642 skonstruował jedną z pierwszych maszyn mat.; odkrył ogólne kryterium podzielności dowolnej liczby całkowitej przez dowolną inną liczbę całkowitą oraz sposób obliczania współczynników w rozwinięciu dwumianu (a + b) n ( Pascala trójkąt); prekursor rachunku różniczkowego; badacz zjawisk ciśnienia atmosf. i zjawisk z zakresu hydrostatyki ( Pascala prawo).