Fizyk niemiecki; od 1880 prof. uniw. w Kilonii, od 1889 w Berlinie; od 1894 czł. Akad. Nauk w Berlinie, 1930 37 prezes Tow. Rozwoju Nauk Cesarza Wilhelma; autor prac gł. z zakresu termodynamiki (m.in. podał termodynamiczną teorię roztworów) oraz termicznego promieniowania ciał; formułując 1900 prawo rozkładu energii w widmie promieniowania ciała doskonale czarnego (tzw. prawo promieniowania Plancka) wprowadził pojęcie kwantów energii, które zapoczątkowało rozwój fizyki kwantowej; ponadto wprowadził do fizyki stałą uniwersalną h ( Plancka stała); zajmował się także teorią dyspersji, optyką metali, teorią względności; w ostatnich latach życia skupił się na filozofii przyrody (był zwolennikiem teorii przyczynowości); 1918 otrzymał Nagrodę Nobla.