Brytyjski fizyk i matematyk; 1846 99 prof. uniw. w Glasgow; od 1851 czł. Tow. Król. w Londynie, od 1890 AU; 1892 otrzymał tytuł lorda Kelvina; wybitny badacz przyrody XIX w.; szczególne znaczenie mają prace Th. dotyczące termodynamiki; 1848 oprac. skalę temperatur bezwzględnych, zw. skalą Kelvina, 1851 podał jedno ze sformułowań II zasady termodynamiki, wprowadził pojęcie energii wewn. układu termodynamicznego, sformułował zasadę rozpraszania energii; 1852 podał pierwsze teoret. informacje na temat możliwości użycia pompy ciepła do ogrzewania; 1856 odkrył zjawisko zw. potem zjawiskiem Th., a 1862, wraz z J.P. Joule'em, zjawisko Joule'a Thomsona. Badania rozchodzenia się impulsów elektr. wzdłuż kabli doprowadziły Thomsona do opracowania teorii drgań elektr.; 1857 zaobserwował zmianę oporu elektr. pod wpływem pola magnet. ( magnetooporowe zjawisko). Ponadto Thomson prowadził badania dotyczące teorii potencjałów, teorii przewodnictwa ciepła, teorii sprężystości, hydrodynamiki (prawo o zachowaniu cyrkulacji prędkości podczas ruchu cieczy idealnej tzw. twierdzenie Thomsona). Skonstruował i udoskonalił wiele przyrządów: mostek elektr., elektrometr absolutny i in.